Eindelijk thuis

Eindelijk thuis

Eindelijk thuis. Zo klinkt het in de kerk als vandaag verteld wordt dat één van ons is heen gegaan. En ze was één van ons. Een enorme persoonlijkheid, een bijzonder mens. Deze week hoor ik het bericht, het was al tobben, het was al niet eenvoudig, maar ineens toch was daar het moment, ze is niet meer. Ik schrik, maar besef het niet zo goed. Ik was er een tijdje niet geweest, allerlei gedachten draaien door mijn hoofd, maar ook de boel thuis draait verder. De kinderen zeggen, ach, nu al? Tja, onze lieve kei. Want zo noemden we elkaar. Ze belde niet, ze mailde. Ha lieve kei, wil je nog eens brood halen en als je dan toch gaat… en ja, dan zat ik er even. Ik vertelde hoe het ging, ze vroeg naar de kinderen en droeg ons allemaal in haar hart. En daar zaten er velen. Ze bad als geen ander, oh, wat kon je met haar eenvoudig kort rake dingen bespreken en kon ik dansend over de galerij gaan en weer naar huis fietsen. Met haar lach vanuit haar tenen in mijn oren. Dan was ik zo blij. Een gezegende tijd voor je open huis, kei. En bestel nog eens een brownie, ik betaal. Zeg en als je nou voor mij lekkers haalt, doe dat dan ook eens voor die lieve kinderen van je. Zo sierde haar leven, een leven van geven.

Ik krijg een appje. Haar wens was dat mijn Sterretje de kaars aan stak tijdens de rouwdienst. Ineens komt het binnen. Ik en mijn huis, we houden van mensen, we en we leven keihard mee, en dan heb je ook dit. Houden van en afscheid nemen doen soms allebei een beetje erg zeer en het geeft je ook dikke blijdschap, hoe raar werkt een hart. Sterretje zet grote ogen op. Ik??! Dat wil ik graag voor Ineke doen. Wat zal ze het spannend vinden. Liefje, toen je geboren bent kwam je al als een lichtbrengertje, we hadden toen net onze lieve opa verloren. En nu mag je weer een kaars aansteken, een vlam van hoop, mijn lieve lichtje. Dat kan jij.

Ik luister geboeid vanmorgen. Geloven is niet hetzelfde als begrijpen. Je hoeft dingen niet te begrijpen, om toch te geloven in de grote Ander. Jij mag doen wat je kan, Hij doet het binnenwerk. Ik denk vol, amen. Zo is het en zo zal het zijn.

Zo lang ik kan en moed heb, geef ik mijn leven voor anderen. Niet als held, ik heb een Held die dat bewerkt. En lieve kei, wat zal ik je in ere herdenken en met grote liefde jouw naam noemen. Bedankt voor wie je was voor ons. Eindelijk thuis, dat gun ik je dan wel, van harte!


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Meer informatie over hoe uw reactiegegevens worden verwerkt.

Follow by Email